Struikelblok, George
Biografie
(paramaribo, 1973)
NHI 1987-1991
Edna Manley College Jamaica 1997-1999

Na een expressionistische en fotorealistische periode gaat Struikelblok steeds meer schilderen wat hij voelt; zijn stijl wordt abstracter waarbij hij een collagetechniek hanteert. Het verblijf op Jamaica versnelde zijn persoonlijke zoektocht die hij reeds in Paramaribo was begonnen. Hij gaat werken maken met als thema: dood & liefde. Het wordt een zoektocht naar de vader die hij nooit heeft gekend.

Parool 5 mei 2009

George Struikelblok: Ik sta op het doek en gooi met verf

In Suriname is hij beroemd, de rest van de wereld moet nog volgen. Het werk van George Struikelblok is te zien in restaurant Rosario in de Amsterdamse Peperstraat. “Het is go with the flow”.

Moet ik gaan zitten als Boeddha? Grijnst George Struikelblok. Onwennig klimt hij op een tafel in restaurant Rosario. Aan de muur hangt één van zijn veelkleurige, abstracte schilderijen. In de wilde compositie is een menselijke figuur te ontdekken en letters op alfabetische volgorde - zowel eenzaam als in groepjes over het doek verspreid. De fotograaf portretteert hem voor zijn schilderij in kleermakerzit. Helemaal naakt mag ook hoor, ik voel me net een model. Kunstenaar George Struikelblok (Paramaribo 1973) is beroemd in Suriname, maar in Nederland nog niet erg bekend. Terwijl zijn werk al enthousiast werd verspreid door galleries, ambassades en particuliere verzamelaars. Hij timmert al jaren aan de weg met succesvolle exposities in Guyana, de Verenigde Staten, Brazielië en Zwitserland. Daarnaast volgde hij een intensief kunsttraject bij Duende in Rotterdam. Vorig jaar verbleef hij vier maanden aan de Amsterdamse Rijksacademie, waar hij zich verdiepte in beeldendekunst in openbare ruimte. De Goedlachse George Struikelblok of zoals hij zich voorstelt, “Struikelblok George”is nu overgekomen voor een solotentoonstelling in Breda. Dat heeft hij te danken ann het succes van zijn bijdrage aan het Aninsi Project, een groepstentoonstelling met Lego Lima en Iléne Themen vorig jaar bij Galerie 23 te Amsterdam. Het Afrikaanse kinderverhaal van de spin Anansi diende als overkoepelend thema. Zijn drie doeken waren al bij opening van de tentoonstelling verkocht, dat was vertegenwoordigers van Stichting Beeldende Kunst Breda niet ontgaan. Vandaar nu de solo-expositie in Galerie 48 in Breda te zien van 9 mei tot 27 juni 2009. En zijn werk hangt ook in Italiaans restaurant Rosario in de Peperstraat, om dat de eigenaar een grote fan is. Van een hype is echter geen sprake. Ik ben al twintig jaar met kunst bezig zegt Struikelblok. Hij benadrukt dat zijn werk het resultaat is van een gedegen kunstopleiding en heel veel zelfstudie. Zowel aan het Nola Hatterman Instituut in zijn geboorteland Suriname, waar hij ook twaalf jaar als docent werkte, als op de Edna Manley School of Visual and Performing Arts of Jamaica. “In Suriname leerde ik de pure technieken, in Jamaica ontdekte ik meer de conceptuele kant van kunst. Daarnaast heb ik zelf ook altijd veel geëxperimenteerd met technieken, stijlen en genres.”In Jamaica ontdekte Struikelblok zijn thematiek: de worsteling met de dood van zijn biologische vader vóór zijn geboorte en zijn zoektocht naar die kant van zijn familie. “Toen ik naar Jamaica ging, heb ik mijn dochtertje van zes maanden in Suriname achtergelaten. Net zoals mijn vader mij achterliet.” Dat was confronterend. Ik heb mezelf opnieuwe leren kennen. Zijn werkmethode doet denken aan die van Jean Michel Basquiat en Jackson Pollock, twee van zijn helden. Ik hou van hun wilde en woeste spontaniteit. De eerste laag van mijn werk maak ik in een soort trance. Ik leg een doek van tien meter op de grond, ga erop staan en begin met verf te gooien. Zo blijf ik uren doorwerken. Dan deel ik het grote doek op en krijgt elk stuk een eigen vorm. De laatste jaren maakt Struikelblok ook driedimentionale kunst. Zijn Tip Tip monument (2006), gemaakt naar aanleiding van dertig jaar Surinaamse onafhankelijkheid was het eerste kunstproject in de openbare ruimte in Suriname. Verspreid over het land plaatselijk bij dertig tip tips (slippers) van vier meter hoog, die symbool staan voor de melting pot die Suriname heet. Ze staan er nog steeds. De slippers zijn ooit meegekomen met de Indonesiers in de contractperiode en werden in de loop der jaren door alle Surinamers gebruikt, zegt Struikelblok. Het zijn symbolen van nationale eenheid geworden. Een soort Surinaamse klompen. Ironisch genoeg werd het werk, gemaakt ter viering van de onafhankelijkheid, gefinancieerd door de door de Nederlandse ambassade. Ik heb nooit geweten dat ik kon tekenen. Op school kreeg ik altijd onvoldoendes, zegt George Struikelblok. Meer internationale erkening voor zijn werk zou leuk zijn, maar hij heeft geen haast. De kwaliteit van het werk zal het bepalen. Ik blijf gewoon doorwerken. Het is go with the flow.
Werken
© 2013 Guus Isaak / www.surinaamsekunst.nl